Sé – czyli Katedra. Budowla ta została wzniesiona w 1150r. dla upamiętnienia odbicia miasta, przez Alfonsa I Zdobywcę, z rąk Maurów. Została niestety mocno zniszczona podczas trzęsienia ziemi w 1755r, ale na szczęście Portugalczycy wspaniale odrestaurowali tę romańską perełkę – bynajmniej z zewnątrz. Doznaje się bowiem lekkiego szoku wchodząc do środka, gdyż nie ma tam nic szczególnego, co zapowiada widok z zewnątrz. Gdy patrzy się na tę katedrę w oko wpada wspaniały portal, przestrzenne okna oraz dwie wieżyczki.
Do dzisiejszych czasów zachowały się gotyckie krużganki (XIII w.), grobowce (XIV w.) i skarbiec.
Klasztor Hieronimitów (port. Mosteiro dos Jerónimos) w dzielnicy Belém. Budowa klasztoru rozpoczęła w 1502 z polecenia króla Manuela I jako wyraz dziękczynienia za szczęśliwą wyprawę, która zakończyła się w roku 1551. Wtedy to, jego syn Jan III zrezygnował z jej finansowania. Powstała na miejscu kaplicy Ermida do Restelo (Capela de Săo Jerónimo), założonej w tym miejscu przez Henryka Żeglarza.W budowie klasztoru uczestniczyli: Diogo de Boitaca`e (1460-1528), Joao de Castilho (1475-1552), Diogo de Torralva (1500-1566) i Jerónimo de Ruao (1530-1601). Klasztor uważany jest za perłę stylu manuelińskiego, będącego połączeniem gotyku i renesansu.
Do roku 1934, klasztor był pod opieką zakonu św. Hieronima stąd jego nazwa. W roku 1983 budowla została wpisana na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.
W klasztorze znajdują się groby króla Manuela I i jego żony Marii Aragońskiej oraz króla Jana III i jego żony Katarzyny Habsburg. Są też tam nagrobki żeglarza Vasco da Gamy (1468-1523) i pisarza Luisa de Camões (1527-1570).
Warto zauważyć, że budowla ta została prawie nienaruszona przez XVIII-wieczne trzęsienie. Wstęp do samego klasztoru – bezpłatny. Opłatę wnosi się za zwiedzanie krużganków.
Torre de Belém (Wieża Betlejemska), militarna budowla stojąca na zachodnim przedmieściu Belém, nieopodal Klasztoru Hieronimitów, u ujścia Tagu do oceanu. Jedna z największych atrakcji turystycznych stolicy Portugalii. Chyba najczęściej i najchętniej fotografowana budowla w całym kraju.
Largo do Carmo, Ruínas do Convento do Carmo - Niegdyś największy lizboński zakon i kościół, został dotkliwie zniszczony podczas trzęsienia ziemi z 1755 roku, kiedy to dach i łuki zawaliły się na kongregację. Zbudowany w niemal całkowicie czystym stylu gotyckim, jest żywą pamiątką po tamtej tragedii. Dzisiaj, w ruinach często odbywają się letnie koncerty. Małe muzeum archeologiczne znajdujące się w miejscu byłego ołtarza zawiera kolekcję grobów, ceramiki, mozaik, posągów i innych dzieł. Kamień leżący przy wejściu informuje, że papież Klemens VII przyznaje 40 dni odpustu ‘każdemu chrześcijaninowi’, który odwiedza ten kościół.
Kościół Naszej Pani z Loreto - Largo do Chiado. Po północnej stronie Largo do Chiado stoi kościół Nossa Senhora do Loreto, znany również jako Igreja dos Italianos, jako że to społeczność włoska przywiozła ze sobą kult naszej Pani z Loreto do Portugalii. Dzisiejszy wygląd kościoła pochodzi z 1651 roku. W 1784 roku, po wielkim trzęsieniu ziemi, miało miejsce kolejne przebudowanie pod kierownictwem architekta opery J. da Costy e Silvy, który zaprojektował dla kościoła imponującą manierystyczną fasadę. Zwieńczeniem wnętrza jest pomalowany sufit nad pojedynczą nawą Pedra Alexandrina, ukazujący dziewicę z Loreto.
Kościół São João de Deus - Praça de Londres. Lizbona jest słusznie sławna z jej historycznych kościołów, ale wraz z rozrostem miasta, powstawały nowe przedmieścia i stwarzały możliwość do budowania nowoczesnych kościołów. Jedno z tych nowych przedmieść jest szeroko znane jako Avenidas Novas a stoi tu kościół São João de Deus zaprojektowany przez Antonia Lino i wybudowany w 1953 roku. Jest monumentalny i funkcjonalny, piękny i inspirujący i tak zbudowany by wierni i ołtarz byli blisko siebie. Antonio Lino zaprojektował również 75-metrowy cokół pod pomnik Cristo Rei.
Kościół São Roque - Largo Trindade Coelho, Bairro Alto. Kościół São Roque był pierwotnie kościołem jezuickim a został zaprojektowany przez włoskiego artystę Filippa Terziego i zbudowany w drugiej połowie XVI wieku. Prosta fasada kontrastuje z bogatym wnętrzem, które jest jednym z największych skarbów miasta i główną atrakcją turystyczną. Kiedy w 1758 roku Jezuici zostali wygnani z Portugalii, kościół został podarowany Braterstwu Łaski. Kaplica Św. Jana Chrzciciela została zbudowana w Rzymie dla króla João V, przy użyciu najdroższych materiałów. Po poświęceniu, została wysłana statkiem do Lizbony i ponownie wzniesiona.
Kościół Inkarnacji - Largo do Chiado 15. Po południowej części Largo do Chiado, naprzeciwko kościoła Loreto, stoi Igreja da Encarnaçao. Obydwa kościoły obejmują części starych wrót do miasta. Stary kościół zniszczony w 1755 roku podczas trzęsienia ziemi, został odbudowany w 1784 roku przez Manuela de Sous według wskazówek markiza z Pombal. Wspaniała barokowa fasada posiada dwie nisze, w których stoją posągi Św. Katarzyny i naszej Pani z Loreto pochodzące ze średniowiecznych murów. W środku kościoła znajdziemy tylko jedną nawę, a przy głównym ołtarzu stoi cudowna rzeźba przedstawiająca naszą Panią Inkarnacji autorstwa Machada de Castry.
Kościół Męczenników - Rua Garrett. Wcześniej stała tu kaplica poświęcona Św. Marii od męczenników dzieła Afonsa Henriquesa zrobiona w ramach podziękowania za wyzwolenie Lizbony od Maurów w 1147 roku. Był to pierwszy lizboński kościół katolicki i stanął na terenie jego najstarszej parafii. Kaplica została zniszczona podczas trzęsienia ziemi w 1755 roku, ale relikwie świętych męczenników ocalały i znajdują się teraz na ołtarzu Dusz zbudowanym w 1769 roku przez architekta Reinalda Manuela dos Santos. Na drzwiach do kościoła znajduje się relief wykonany przez Francisca Leala Garcię ukazujący pierwszego portugalskiego króla dziękującego na klęczkach za jego zwycięstwo.
Kościół Conceição Velha - Rua da Alfandega. Kościół Conceição Velha został wybudowany po trzęsieniu ziemi z 1755 roku i po tsunami, przy użyciu elementów fasady starego kościoła Naszej Pani Łaskawej (Misericordia) ziszczonego podczas tych kataklizmów. Elementy pochodzą z początku XVI wieku i reprezentują styl mauretański. Piękny i dopracowany portyk jest dziełem architekta Joao de Castilho. Fasada kościoła postrzegana jest jako jeden z najlepszych przykładów architektury manuelińskiej widocznej w niektorych miejscach w mieście. XVIII-wieczne wnętrze jest udekorowane płytkami i sztukaterią.
Zakon Madre de Deus - Zakon został założony w 1509 roku przez królową Leonorę. Pierwotny kompleks budynków jest w stylu manuelińskim. Trzęsienie ziemi z 1755 roku wyrządziło wiele szkód budynkom, które jednak zostały zrekonstruowane za panowania króla Jose I. Tylko jeden z dwóch klasztorów oraz małe boczne wejście pozostały oryginalne. Budynki były używane jako klasztory do 1871 roku. Dzisiaj, wnętrza uznawane są za najlepsze w mieście a drewniane ambona i ołtarz warte są szczególnej uwagi. Kompleks jest teraz częściowo zajmowany przez narodowe muzeum ceramiki.
Męski klasztor Jeronimos - Uznany przez UNESCO za spuściznę światową, ten hieronimityczny klasztor został wybudowany we wczesnym XVI wieku przez króla Manuela I. By uczcić udaną podróż do Indii Vasco da Gamy, w wejściu znajduje się grób żeglarza. Inni tutaj pochowani to między innymi znany portugalski pisarz Luis de Camoes oraz królowie Manuel i Sebastião.Godne uwagi elementy klasztoru to zaokrąglone kolumny, dekoracyjny relief na ośmiokątnym filarze kościoła, morskie motywy oraz otoczony żywopłotem ogród z wielką fontanną.
Kościół Memoria - Zbudowany w 1760 roku by uczcić pamięć uniknięcia przez króla Jose I śmierci podczas próby morderstwa w tym miejscu w 1758 roku, ten mały ale piękny kościół z jego białą kopułą przypomina większą bazylikę Estrela. Zaprojektowany w stylu neoklasycystycznym przez Mateusa Vicente, który również brał udział w budowie Estreli i pałacu Queluz, zawiera grób markiza z Pombal, który był za rządów króla Jose I odpowiedzialny za odbudowanie Lizbony po trzęsieniu ziemi w 1755 roku.
Kościół Naszej Pani z Fatimy - NS de Fatima. Nossa Senhora de Fatima był pierwszym katolickim kościołem zbudowanym w Lizbonie po ogłoszeniu Portugalii Republiką w 1910 roku. Otwarty w 1938 roku, zdobył nagrodę Valmora za swój modernistyczny styl- dzieło architekta Porfiria Pardala Monteiry. Główni artyści portugalscy stworzyli wnętrze: okna z witrażami oraz mozaiki (Almady Negreirosa), obrazy ścienne (Lina Anotionia i Henrique’a Freitaga), rzeźby (Leopolda de Almeidy, Anjosa Teixeiry i Francisca Franca, który był odpowiedzialny za posągi apostołów znajdujące się na fasadzie). Zajrzyjcie do chrzcielnicy i zobaczcie migocące płytki krzyża na fasadzie.
Kościół Św. Antoniego - Largo de Santo Antonio a Sé. Św. Antoni z Padwy, najpopularniejszy święty w Lizbonie, urodził się i żył przez jakiś czas w miejscu, gdzie dzisiaj stoi ten kościół. Budowę rozpoczęto w 1757 roku dlatego też kościół jest w późno- barokowym stylu z neoklasycystycznymi jonicznymi kolumnami. Kościół osiągnął rangę narodowej ojcowizny a w 1982 roku odwiedził go papież Jan Paweł II- wydarzenie to upamiętnia tablica. Na ołtarzu znajduje się wizerunek świętego niosącego w rękach Chrystusa. W czerwcu, w dniu świętego odbywają się w tym kościele masowe śluby, znane jako ‘śluby św. Antoniego’.
Kościół São Vicente de Fora - Largo de São Vicente. Pierwotnie część XII-wiecznego klasztoru męskiego, teraz zamknięty, kościół został przebudowany w latach 1582- 1627 i ponownie otwarty w 1629 roku. W wyniku trzęsienia ziemi w 1755 roku, kopuła kościoła zapadła się. Budynek został odnowiony w 1855 roku i stał się panteonem dynastii Bragança. Król Carlos I i jego syn Felipe, obydwaj zamordowani w 1908 roku, są tutaj pochowani, tak jak i jego żona Amelia- ostatnia królowa Portugalii, która zmarła w 1951 roku. Spektakularne płyty kościoła są jego wielką ozdobą. Zaokrąglony posąg z kości słoniowej przedstawiający Jezusa pochodzi z dawnej kolonii portugalskiej, z Goa.
Temp.: ° |
Wilg.: % |
Cisn.:
