Święta narodowe i dni wolne od pracy:

W Portugalii jest 12 świąt narodowych i 2 dni wolne od pracy.

- 1 stycznia – Nowy Rok
- marzec/kwiecień – Wielki Piątek
- 25 kwietnia – rocznica wybuchu „Rewolucji Goździków” w 1974 r.
- 1 maja – Święto Pracy
- czerwiec – Boże Ciało
- 10 czerwca – Dzień Portugalii – Dia de Camőes e das Comunidades – rocznica śmierci poety Luísa Vaz de Camőesa oraz święto Wspólnoty Języka Portugalskiego (CLPL, składająca się z 7 krajów, w których mówi się po portugalsku).
- 15 sierpnia – Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
- 5 października – Dzień Republiki
- 1 listopada – Wszystkich Świętych
- 1 grudnia – Dzień Niepodległości
- 8 grudnia – Święto Niepokalanego Poczęcia NMP
- 25 grudnia – Boże Narodzenie

Ponadto dni wolne przysługują w czasie Święta Festiwalu oraz innych świąt miejscowych.

Portugalia była od XVI do XIX wieku imperium kolonialnym. Przyczyniła się do chrystianizacji dzisiejszej Brazylii. Była jednocześnie jednym z najbardziej zacofanych krajów europejskich, na początku XX wieku nie potrafiło tam czytać i pisać 77% społeczeństwa, do dzisiaj nie umie tego 10%.[13] Powiązane z masonerią siły antyklerykalne i republikańskie, które przejęły wtedy władzę w Portugalii uznały Kościół katolicki za hamulec postępu. Znacjonalizowano majątek kościelny, zamykano zakony, ogłoszono na wzór francuski rozdział Kościoła od państwa; wolnomularz i jeden z pierwszych premierów Portugalii Alfonso Costa powiedział, że celem republikanów jest "całkowite zniszczenie religii katolickiej w przeciągu dwóch pokoleń". Po rządach republikanów w Portugalii znaczenie zaczął odzyskiwać katolicyzm, obecnie jednak obserwuje się spadek liczby osób praktykujących. Obserwuje się tu bardzo duże różnice regionalne. W latach dziewięćdziesiątych 60%, 70% ludności na północny regularnie uczestniczyło w praktykach religijnych, podczas gdy na uznawanym za antyklerykalne południu tylko od 10% do 15%. W rejonie Lizbony liczbę praktykujących regularnie szacuje się na 30%. [zaczerpnięto z wikipedia.org]